هنگام مرگ قادر به انجام حجّ نشود و نايب هم نگيرد ، ورّاث او بايد از مالى كه از خود بجا گذاشته براى او حجّ بجا آورند . مسألهء 42 ) حجّ بر زن حامله‌اى كه مىترسد رفتن به حجّ براى خود يا بچّه‌اش خطر داشته باشد ، واجب نيست . مسألهء 43 ) اگر كسى پس از اتمام عمرهء تمتّع مريض شود و نتواند اعمال حجّ را بجا آورد ، با انجام تقصير از احرام ، خارج شده و مُحلّ است . چنين كسى اگر سال اوّل استطاعت اوست ، چون قدرت بدنى نداشته حجّ بر او واجب نبوده است و هرگاه در آينده ساير شرايط استطاعت او باقى باشد و سلامتى خود را نيز باز يابد بايد فوراً حجّ بجا آورد و گرنه تكليفى ندارد ؛ مگر اين كه حجّ از سال‌هاى قبل بر او مستقرّ شده باشد كه در اين صورت به هر حال بايد در آينده حجّ را بجا آورد و اگر خودش نمىتواند و از بهبودى خود نيز نااميد است بايد نايب بگيرد . مسألهء 44 ) اگر كسى در بين راه حجّ مريض و بسترى شود ، پس از بهبودى اگر وقت باقى باشد و بتواند اعمال عمره و حجّ را هرچند به صورت اضطرارى انجام دهد بايد احرام ببندد و طواف و نماز و سعى را خودش و اگر نتوانست نايبش انجام دهد . سپس تقصير كند و از احرام خارج شود . هنگام حجّ نيز بايد احرام حجّ ببندد و وقوف عرفات و مشعر را انجام دهد . در مورد ساير اعمال حجّ نيز آنچه را